باغ تنهایی

 

هیچ کس در  باغ  تنهایی من نو نهال آشنایی را نکاشت

 

کوله بار غربتم را لحظه ای دستهای مهربانی بر نداشت

 

باغبان  از  آن  نهال  سینه ام

 

شاخ  و برگ نا امیدی را نچید

 

از  نگاه  چشمهای   خسته ام

 

احتصار  لحظه  هایم  را  ندید

 

کاش  می شد  با  غروب  آفتاب

 

بی صدا با سایه ها کوچید و رفت

 

یا  که  میشد  با طلوع یک بهار

 

آخرین   پائیز  را  بوسید ورفت